Vroeger, toen je koek nog met een lange oe schreef … toen had ik een weblog. Wat? Een vlog? Nee, een BLOG! Dat heette Ontwerpwereld, en daar plaatste ik dan dingen op, dingen waar ik een mening over had. Nee nee, geen oordeel (want dat is volgens alle mindfulness coaching niet hip jonguh): een mening. En nee ook niet over grafische dingetjes of internet. Dat zat er ook wel bij … maar om je een idee te geven: ik denk dat mijn zus mijn grootste fan was.

Belangrijk om te weten: toen had je ook nog geen Facebook. Blijf adem halen nu … dat deden we toen ook gewoon.

En nu … nu zit ik dus ook al jaaaaaaaaaren op social media. Een grote verzamelbak en brei van snelle content uit het afvalputje van het internet. Content die ongeveer net zo interessant is als de prut van mijn uitgelekte koffiefilter.

En al die social media platforms bedelen om een reactie. Dat is het verdienmodel. Een duimpje, een hartje, of 2 regels met spelvouten voorzien van vaak de meest ongenuanceerde woordkeuzes. Mensen die dan écht wat te zeggen hebben worden vaak over het hoofd gezien. Lukrake negativiteit krijgt gek genoeg meestal meer aandacht.

Hier? My circus, my monkeys. Genuanceerde bevindingen én oppervlakkigheid met een knipoog, maar geplaatst met veel liefde, passie en energie op mijn eigen stukje van deze afvalbak. In plaats van een toevallige vluchtige ontmoeting met mijn woorden of visuals in een tijdlijn.